fbpx
اسلایدافغانستانبرگزیدهدیدگاهگزارش

پرورشگاهی با هزینه شخصی؛ خانه ۳۰ کودک بی‌سرپرست

خبرگزاری یاش: در کشور جنگ‌زده افغانستان که شمار کودکان بی‌سرپرست به هزاران تن می‌رسد، کمتر کسی پیدا می‌شود که از این اطفال مراقبت و فرصت‌های آموزش برای آنان مهیا کند.

اما در این میان افرادی هستند که دست کمک به کودکان بی‌سرپرست داده و روزنه امید را در زندگی تاریک آنان به میان می‌آورند.

مجیب‌الرحمن لحاظ، مسئول پرورشگاه اسراء، نزدیک به ۲ سال است که از کودکان یتیم و بی‌سرپرست مراقبت می‌کند.

او می‌گوید: «این پرورشگاه را با همکاری همسرم راه‌اندازی کردم تا باشد برای کودکان بی‌سرپرستی که بالای ما حق دارند، کاری کرده باشیم. به نظر من این کودکان هم حق دارند به مانند فرزندان خودمان فرصت تعلیم و تربیه‌ برای‌شان آماده شود».

مجیب‌الرحمن لحاظ، مسئول پرورشگاه اسراء

به گفته آقای لحاظ، این پرورشگاه از پول شخصی‌اش ‌ایجاد شده و در آن روی آموزش ‌و پرورش این کودکان کار می‌شود.

او تأکید کرد، پس از ایجاد پرورشگاه اسراء، کمک‌های بشردوستانه‌ای شماری از افراد و شرکت‎‌ها را با خود داشته است.

مسئول پرورشگاه از بازرگانان کشور می‌خواهد تااین کودکان را کمک کنند.

فعالیت این پرورشگاه با ۲۰ کودک آعاز شده، اما درحال حاضر شمار کودکان بی‎سرپرست در آن به ۳۰ تن می‌رسد. در حال حاضر، این اطفال به سهولت‎های اولیه زندگی و نیز زمینه‌های خوب آموزشی دسترسی دارند.

آقای لحاظ در گفت‌وگو با خبرگزاری یاش گفت، در کنار این‌که این کودکان بی‌سرپرست برای آموزش به مکاتب دولتی فرستاده می‌شوند، از سوی ۶ آموزگار دیگر در بخش‌های زبان‌های دری و پشتو، مضامین مکتب و هنر در داخل پرورشگاه آموزش می‌‌بینند.

با وجود سطح بلند بی‌کاری و فقر اقتصادی در کشور، کودکان بی‌سرپرست هم مانند صدها کودک دیگر به دنبال پیدا کردن لقمه نانی برای خانواده‌شان دست به کارهای اجباری ‌زده و از آموزش‌وپرورش به دور مانده‌اند.

آقای لحاظ در مورد سرنوشت این کودکان در آینده چنین می‌گوید: «این کودکان تا ختم دوره مکتب‌شان در پرورشگاه هستند و ما تصمیم داریم تا آن‌ها به تحصیلات عالی خود در سطح لیسانس و ماستری ادامه دهند. پس از پایان این دوره باید برای این افراد کاریابی شود». وی تأکید کرد، در تلاش است تا یک پرورشگاه دخترانه را نیز ایجاد نماید.

کودکانی که در این پرورشگاه زندگی می‌کنند، هر کدام رویایی بزرگ را در سر می‌پرورانند.

عبدالوارث کودک بی سرپرست از ولایت نورستان در پرورشگاه اسراء

عبدالوارث، باشنده ولسوالی کام‌دیش ولایت نورستان است و از بودن در این پرورشگاه خوشحال به نظر می‌رسد. هرچند حس دوری از خانواده و دلتنگی در چهره‌ا‌ش هویدا است، اما با آن هم آرزوی پیلوت شدن به دغدغه فکری شبانه‌روزی او مبدل شده است.

سرنوشت، کودکانی را به هم رسانده‌اند که شاید خواب با هم بودن را هم نمی‌دیدند، اما در این پرورشگاه با هم بودن را تجربه می‌کنند.

 در این پرورشگاه کودکانی از ولایت‌های کنر، ننگرهار، پکتیا، کاپیسا، قندوز، بغلان، دایکندی و نورستان در کنار هم زندگی می‌کنند.

علی‌داد کودک بی سرپرست از ولایت دایکندی در پرورشگاه اسراء

علی‌داد ۱۰ ساله که صنف سوم مکتب را به پایان رسانده و با آغاز سال تعلیمی جدید در چوکی صنف چهارم می‌نشیند می‌گوید، یگانه آروزیش این است که خبرنگار شود و حقیقت‌های پنهان جامعه را به مردم منعکس کند. او در صنف سوم در میان ده‌ها دانش آموز دیگر، اول نمره و برادرش دوم نمره شده است.

اتل یکی دیگر از کودکانی است که پدرش را سال گذشته در حمله جنگجویان داعش بالای نیروهای امنیتی در ولسوالی اچین ننگرهار از دست داده و در این پرورشگاه زندگی می‌کند.

اتل کودک بی سرپرست از ولایت ننگرهار در پرورشگاه اسراء

این کودکان از حکومت می‌خواهند یک مکتب خصوصی برای آن‌ها ایجاد کند تا از این طریق به آرزوهای‌شان برسند.

هنگام دیدن از کمیپوتر لب، کتابخانه و خوابگاه این کودکان، با مادر یکی از کودکان روبرو شدم که مدت یک سال است فرزندش را برای آموزش به این پرورشگاه آورده است.

وی گفت: «پیش از این فرزندم از کوچه و بازار، کاغذ و پلاستیک جمع می‌کرد و بعضی اوقات برای پول پیدا کردن، بوت‌ رنگ می‌کرد. خداوند را شکرگزار هستم که در حال حاضر فرزندم در این‌جا درس می‌خواند».

دور ماندن کودکان‌ بی‌سرپرست از آموزش‌وپرورش به نگرانی جدی همگان مبدل شده است. این در حالی است که سال گذشته وزارت معارف اعلام کرده بود که ۵٫۳ میلیون کودک در کشور از آموزش و پرورش به دورمانده‌اند.

محمد اسلام بهنوش

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

بستن