fbpx
اسلایدافغانستانبرگزیدهخبر داخلیگزارش

استخدام زنان و خواست‌های جنسی در اداره‌های افغانستان

گاردین/ سن انگیل راسموسن

ویدیویی از یک مقام دولتی در افغانستان از چندی به‌ این‌سو در شبکه‌های اجتماعی دست به‌دست می‌شود. این ویدیو نشان می‎دهد که مردی با یک زن، رابطه‌ی جنسی برقرار می‌کند و گفته می‌شود که مقام نظامی افغان، از یک کارمند در بخش نظامی، سوء‌استفاده‌ی جنسی می‌کند. پخش شدن این ویدیو، جنجال‌هایی را نیز در پی داشته است.

آزار جنسی زنان در افغانستان یک امر معمول است؛ اما این مسئله در ملأ عام به ندرت مورد بحث قرار می‌گیرد. این ویدیو، مانند یک ویروس و اتهام جسورانه در یک جامعه محافظه‌کار است که قربانیان سوء‌استفاده‌های جنسی، اغلب لکه‌ی ننگ بر پیشانی‌شان می‌ماند. نهادهای دولتی که پول‌های هنگفتی را از کمک‌های خارجی برای توانمند‌سازی زنان به مصرف می‌رسانند، فقط در ظاهر نشان می‌دهند که در این مورد کار می‌کنند؛ اما واقعیت امر، چیز دیگری را نشان می‌هد.

در ویدیویی که در شبکه‌های اجتماعی به نشر رسیده است، یک جنرال نیروی هوایی را نشان می‌دهد که در حال برقراری رابطه‌ی جنسی با یک زن جوان است. این ویدیو که زن در آن غیر‌قابل شناسایی است، ثبت شده و در شبکه‌های اجتماعی درز کرده است.

تعدادی از همکاران این جنرال نیز تأیید کرده‌اند که شخص او به‌خاطر ترفیع رتبه‌ی آن زن، از وی خواستار رابطه جنسی شده و با او رابطه بر قرار کرده است.

یک خلبان نخواست که از وی نام گرفته شود، گفت: «من می‌دانم این عمل را چندین بار با دیگر زن‌ها نیز انجام داده است». خلبان دیگری نیز به گاردین گفته است که این جنرال که در رسانه‌های محلی از او نام‌ برده می‌شود، شخص شناخته شده‌ای است که دختران را در دفتر خود با «جوک‌»های ناخوش‌آیند مورد سرزنش قرار می‌دهد. این دو خلبان گفته‌اند که آن‌ها بارها این عمل جنرال دیده‎اند ولی از ترس مجازات توسط جنرال، قبل از آن سخن نگفته بودند.

وزارت دفاع گفته است که اتهامات را بررسی می‌کند؛ ولی این زن به درخواست‌ها برای پاسخگویی در این مورد، پاسخی نداده است.

نشر شدن این ویدیو در شبکه‌های اجتماعی، باعث خشم مردم شد. با این حال، اکثر زنان افغان با آزار و اذیت جنسی، دست و پنجه نرم می‌کنند. مطالعات نشان می‌دهد که ۹۰ درصد زنان افغان در هر مکانی مانند مکتب، محل کار، زندان و یا در خیابان‌ها، با آزار و اذیت جنسی از سوی مردان، مواجه هستند.

آزار و اذیت، یکی از موانع اصلی در برابر نیروی کار زنان در جامعه افغانستان است. از سال ۲۰۰۱ به بعد، مشارکت زنان در عرصه کاری در افغانستان، بسیار اندک افزایش یافته است. این میزان از ۱۴،۵ درصد  به ۱۷،۶ درصد رسیده است. آزار و اذیت، باعث می‌شود تا زنان از جست‌و‌جوی کار، دست بکشند. این مسئله، خودمختاری زنان را از بین می‌برد و سبب می‌شود تا مردان به همسران، دختران و خواهران، به دلیل خطر آزار و اذیت، اجازه کار را در بیرون از خانه، ندهند.

یک زن که سال‌های زیادی را در اداره‌های مختلف دولتی مشغول کار بوده، می‌گوید: «در برخی از وزارت‌خانه‌ها برای ارتقای رتبه کارمند زن، درخواست رابطه‌ی جنسی، یکی از پیش‌شرط‌ها است». او گفت: «بسیار سخت است تا در یک اداره منصوب شوی؛ مگر آن‌که یک حمایت کننده داشته باشید. اگر یک حامی قدرتمند نداشته باشی، باید با یک شخص قدرتمند بخوابی تا در یک اداره برای کار استخدام شوی».

مسایل جنسی، بیشتر در بین کارمندان جوان است. این خانم می‌گوید: «اگر به‌خواست‌های‌ این کارمندان مرد، اعتنا نکند، آنها فحش می‌دهند. بهانه‌گیری را پیش می‌آورند. هنگام صحبت در دفتر، با صدای بلند با زن‌ها حرف می‌زنند و می‌گویند: “چرا با من در این مورد حرف نزدی” و یا “بهتر بود که برایم نشان می‌دادی”».

آزار و اذیت زنان در افغانستان، غیرقابل تصور است. این امر خطرناک است. در سال ۲۰۱۵، کبرا خادمی، هنرمند جوان، برای هشت دقیقه بیکینی زرهی را در اعتراض به آزار و اذیت خیابانی پوشیده و در ملأ عام گشت و گذار کرد؛ اما بعد از آن، تهدیدات علیه او زیاد شد و حتی تهدید به مرگ شده بود. این باعث شد که او کشور را ترک کند.

سیلی غفار، فعال مدنی گفت: «این مسئله خطرناک است. تا عاملین آزار و اذیت زنان، مجازات نشود. این پدیده، ادامه خواهد داشت».

او می‌افزاید: «اگر یک عضو مجلس نمایندگان که متهم به سوء‌استفاده جنسی از یک زن است، تحت پیگرد قرار گیرد، دیگران نیز جرأت چنین کاری را نمی‌توانند».

بعضی‌ها به این باور هستند که بدبختی‌های آزار و اذیت جنسی زنان در افغانستان، نتیجه سرکوب‌های فرهنگی و تمایل جنسی است؛ اما نور جهان، این دلیل را موجه نمی‌داند.

بسیاری از مردم ادعا می‌کنند که آزار و اذیت جنسی در افغانستان گسترده است؛ زیرا مردان، راهی برای ارضای خواست‌های جنسی‌شان ندارند. اما آزار و اذیت جنسی زنان، یک مشکل جهانی است. خانم اکبر گفت: «شما نمی‌توانید ادعا کنید که در ایالات متحده امریکا، مردان راه خود برای ازدواج را ندارد».

اکبر، وبلاگی برای نویسندگان آزاد زنان، تاسیس کرده است. این وبلاگ برای نویسند‌گان جوان زن می‌باشد. او می‌گوید: «این مربوط بدن زنان است. اگر یک زن در مکان عمومی می‌رود، بدن او به طور خودکار به عنوان ملکیت عمومی شناخته می‌شود».

دولت افغانستان اقداماتی را برای توانمندسازی زنان انجام داده است. قانونی را برای از بین بردن خشونت علیه زنان، در سال ۲۰۰۹ تهیه کرده بود؛ اما توسط پارلمان تصویب نشده است.

سیلی غفار می‌گوید: «دولت در تطبیق سیاست‌های خود ضعیف است. حکومت برای کار در امور حقوق‌زنان، به خواست‌های تمویل‌کنندگان غربی خود، اولویت می‌دهد؛ تا این‌‌که روی این مورد، به‌طور اساسی، کاری بکند».

مترجم: احمدضیا علی‌جانی

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

بستن