fbpx
اسلایدافغانستانترجمهدیدگاه

چرا آمار خودکشی زنان در افغانستان بیشتر است؟

نیویارک پست/ جسیکا راپانا ویمن

از زمانی‌که سحر زیرک به خاطر می‌آورد، وی همیشه علاقمند مُد بود؛ در دوران کودکی برای عروسک‌های خود لباس تهیه می‌کرد و زمانی‌که بزرگتر شد، او شروع به طراحی لباس‌های خود کرد.

هنگامی که او ۱۷ ساله بود، به کابل نقل مکان کرد و طرح‌های خود را در یکی از نمایش‌های مُد چند کشور جنگ‌زده به نمایش گذاشت. اما در سال ۲۰۱۴، سحر مجبور شد برای فرار از شرایط بسیار بد افغانستان، به استرالیا برود.

در حال حاضر، او ۲۴ سال سن دارد و می‌گوید که او مشتاق است تا یک روزی به کشورش بازگردد و از طریق مُد و زیبایی به زنان کمک کند و آنها را برای توانمند‌سازی آموزش بدهد؛ زنانی که بسیاری از آنها با خشونت‌ خانوادگی، ازدواج اجباری روبه‌رو بوده و دسترسی به آموزش ندارند.

افزایش سریع خودکشی زنان

همه ساله هزاران زن در افغانستان تلاش می‌کنند تا به زندگی خود پایان دهند. در حالی‌که در سطح جهان نسبت به افغانستان، مردان بیشتر اقدام به خودکشی می‌کنند. افغانستان کشوری است که بر اساس برآورد، حدود ۸۰ درصد اقدام به خودکشی از سوی زنان صورت می‌گیرد.

به گفته کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، سالانه بیش از ۳ هزار افغان اقدام به خودکشی می‌کنند. تنها بیش از نیمی این موارد که از سراسر کشور گزارش شده، در هرات صورت گرفته است.

بر اساس گزارش‌ها، در سال ۲۰۱۷ میلادی، ۱۸۰۰ نفر در ولایت هرات اقدام به خودکشی کرده که از این میان ۱۴۰۰ تن زنان بوده و ۳۵ نفر موفق به خودکشی شدند. این آمار اقدام به خودکشی، تقریبا دو برابر بیشتر از سال قبل است.

با این‌حال، خانم زیرک هشدار می‌دهد که این آمار می‌تواند حتی بیشتر از آن باشد و در حال حاضر، مسائل مربوط به خودکشی و سلامت روانی در کشور «لکه ننگ» به شمار می‌رود. او می‌گوید بسیاری از مردم نمی‌خواهند درباره آن صحبت کنند؛ زیرا این عمل غیر اسلامی به حساب می‌آید.

خانم زیرک توضیح می‌دهد: «زنان خانواده‌ها از تصمیم به خودکشی گزارش نمی‌دهند؛ زیرا ترس از این دارند که مبادا نجابت آنها لکه دار شوند. اما این واضح است که زندگی در افغانستان واقعا برای بسیاری‌ها، به‌ویژه زنان مشکل است».

از ۱۰ زن، ۹ زن خشونت خانوادگی را تجربه می‌کنند

حوا علم نورستانی از کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می‌گوید: «علل دقیق افزایش اقدام به خودکشی از سوی زنان در افغانستان مشخص نیست. حوزه مشکلات صحت روانی و خشونت‌های خانوادگی تا ازدواج‌های اجباری و بسیاری از فشارهای دیگر اجتماعی وسیع بوده و زنان به‌طور گسترده با آن روبه‌رو هستند».

سازمان صحت جهانی تخمین می‌زند که بیش از یک میلیون افغان در معرض اختلالات افسردگی و روانی قرار دارند.

همچنین اعتقاد بر این است که تقریبا ۹۰ درصد زنان در معرض حداقل یک نوع خشونت از جمله خشونت فیزیکی، جنسی یا روحی قرار دارند که ۶۲ درصد آنها انواع خشونت‌ را تجربه می‌کنند.

ازدواج اجباری هنوز هم صورت می‌گیرد

سحر زیرک می‌گوید که بسیاری از زنان هنوز هم مجبور به ازدواج اجباری در سن‌ کم هستند. به گفته او اکثر خانواده‌ها صبر می‌کنند تا زمانی که دختر حداقل به ۱۸ سالگی یا سن ازدواج برسد؛ اما همیشه اینطور نیست.

وی افزود: «بسیاری از خانواده‌ها هویت جعلی برای دختران خود می‌سازند تا از نظر سنی بزرگتر معلوم شود و آنها را پیش از وقت مجبور به ازدواج کنند. زیرا آنها می‌خواهند مقداری پول به‌عنوان جهیزیه در مقابل تبادله با زمین، خانه و یا چیزهای مانند آن، دریافت کنند».

به گفته او، عدم دسترسی به آموزش باعث می‌شود تا دختران جوان، اغلب مایل به ازدواج قبل از سن قانونی ‌باشند. خانم زیرک گفت: «اگر خانواده‌های آنها بگویند که شما باید بین سن ۱۴ یا ۱۵ سالگی ازدواج کنید، آنها نمی‌توانند نه بگویند، به‌ خاطر آن‌که راه حلی را نمی‌دانند تا نه بگویند».

آنها هیچ جایی برای رفتن ندارند

زیرک زمانی که در افغانستان بود، با بسیاری از سازمان‌های غیردولتی از جمله «زنان جوان برای تغییر» به‌صورت داوطلب به هدف آموزش زنان جوان برای بالا بردن آگاهی درباره حقوق‌شان، مهارت‌های ابتدایی مانند دوختن و بافندگی کار کرده تا آنها را توانمند بسازد.

اما برای زیرک، کسی که خود را خوش شانس فکر می‌کند و در یک فامیل تحصیل‌کرده بزرگ شده، به‌عنوان یک شخص با تجربه برای بهبود زندگی زنان افغان خدمت کرده است: «ما زنان زیادی را مشاهده کردیم که افسردگی داشتند و به دلیل فشاری که در خانواده بر آنها بود، عملکرد خوبی نداشتند؛ هیچ کس به آنها گوش نمی‌دادند و یا این‌که آنها در خانه مورد ضرب و شتم قرار می‌گرفتند. بسیاری از آنها فقط ۱۸ یا ۲۰ سال سن داشت و با این‌حال دو یا سه فرزند نیز داشتند».

سحر زیرک می‌گوید: «آنها خیلی جوان بودند و بسیاری از آنها در خانه مشکلاتی زیاد داشتند. شوهران‌شان معتاد به مواد مخدر بودند و یا این‌که آنها را مورد لت و کوب قرار می‌دادند. هیچ جایی برای رفتن نداشتند تا در مورد زندگی روزمره یا افسردگی‌های خود صحبت کنند».

او گفت: «چند زن بود که مکتب می‌آمدند و می‌گفتند آنها از زندگی خود خسته شده‌اند و قصد دارند به زندگی خود پایان دهند؛ اما شما باید برای آنها راهی پیشنهاد می‌دادید، می‌دانید چه چیزی، بیشتر تلاش کنید به مکتب بیاید و تلاش کنید تا اوقات بیشتر را با دختران سپری کنید و به موضوعات که قبلا می‌پرداختید، زیاد فکر نکنید».

به گفته خانم زیرک، بسیاری از این دختران در مورد حقوق اولیه خود نمی‌دانستند و همچنان نمی‌توانستند در مورد آن حرف بزنند.

زنان در مورد حقوق خود آگاهی ندارند

زیرک می‌گوید که در زمان حکومت طالبان، زنان تا حدی زیادی از حق دسترسی به آموزش محروم شده بودند. با توجه به حق آموزش، وی توضیح می‌دهد: «دختران اجازه نداشتند به مکتب بروند و یا این‌که صنف دوازده‌ را تمام کنند؛ زیرا بعضی‌ها فکر می‌کردند که اگر دختران تحصیل کنند، آنها در مورد حقوق‌شان آگاهی پیدا می‌کنند و در مورد آن بحث خواهند کرد، بنابراین بهتر است که آنها به مکتب نروند و همچنان به همه چیز بله بگویند».

زیرک می‌گوید نمی‌فهمم، این زنان مجبور به تسلیم شدن به ازدواج اجباری، خشونت و فقر هستند. از این رور آموزش عالی در این اطراف می‌تواند تعداد اقدامات خودکشی زنان را کاهش دهد.

زیبایی قدرت است

زیرک می گوید او خوشحال است که اکنون در جایی زندگی می کند که می‌تواند به تحصیل دسترسی داشته باشد و درباره آن بحث کند. اخیر او توانسته یکی از چهار بورسیه «L’Oreal’s Beauty» را که ارزش آن ۴۵ هزار دالر است، به‌دست آورد تا به مردمی که گرفتار مشکلات هستند کمک کند تا یک شغل درآمد زا را در صنعت زیبایی، تعقیب کنند.

زیرک بعد از مطالعات زیبایی در استرالیا، آرزو دارد که دوباره به افغانستان برگردد و در این کشور جنگ‌زده در قسمت صنایع زیبایی، به‌ویژه برای زنان کمک کند؛ زنانی که می‌خواهند ثابت کنند که آنها دارای مهارت هستند؛ اما تاکنون هرگز چنین برنامه‌ای یا فرصت برای آنها داده نشده است.

دانشجویان دانشکده طب کابل در سال ۱۹۵۰ میلادی.

زیرک تأکید دارد قبل از این‌که حدود چهل سال پیش جنگ آغاز شود، مُد و زیبایی در افغانستان همانند غرب بود. وی با تأکید به گفته‌های خود اظهار داشت که لباس‌های رنگارنگ، جوهرات خیره کننده ساخته شده از نقره، طلا و سنگ‌های بسیار منحصر به فرد وجود داشته است.

به گفته او، در زمان طالبان شماری از فروشگاه‌ها یا دکان‌های کوچک وجود داشت، اما طالبان این صنایع را تخریب کرد. در آن روزها زنان لباس‌های زیبا می‌پوشیدند، ولی هیچ کس آنها را نمی‌دیدند. آنها زیر برقع پنهان بودند و تحت حکومت طالبان مجبور بودند برقع بپوشند.

خانم زیرک توضیح می‌دهد: «یک زن افغان که بدون دلیل همیشه از خط چشم استفاده می‌کند، نشان می‌دهد که وی طرفدار زیبایی است و آنها بر چهره خود خالکوبی نقطه‌ای می‌کنند. من به‌طور کامل آن‌را تحسین می‌کنم. انتخاب لباس‌های رنگارنگ، طلا و جواهرات نشان‌دهنده علاقمندی آنها به مد است. آنها باید از افغانستان نمایندگی کنند، نه برقع. برقع هرگز از سبک لباس زنان در افغانستان نمایندگی نمی‌تواند و من تا آخرین نفس خود برای از بین بردن این کلیشه از افغانستان مبارزه خواهم کرد».

زیرک می‌گوید که او همچنین می‌خواهد حق دیگری را برای آنها برگرداند؛ حق آزادی بیان. وی افزود: «من می‌خواهم صنعت زیبایی و مد را در افغانستان گسترش دهم و آن‌را به شکل معمولی ممکن بسازم؛ زیرا متأسفانه این بخشی از زندگی روزمره ما نیست و من فکر می‌کنم می‌توانم نقش مهمی را در جذب زنان برای یادگیری مهارت‌هایی که آنها دوست دارد بازی کنم و آنها از یادگیری لذت ببرند و همچنین به آنها کمک شود تا افسردگی‌شان کاهش یابد».

زیرک اظهار داشت: «من دوست دارم به آنها آزادی بدهم تا واقعا از خود نمایندگی کنند و برای پوشیدن چیزی مجبور نشوند؛ چیزی که قبلا بر آنها تحمیل شده است. منظورم این است که با مد می‌توانید این احساس به آنها بدهید که آنها کی هستند و کی می‌خواهند باشند. این چیزی نیست که شما را به انجام آن مجبور کرده باشد. شما فقط این کار انجام می‌دهید و باید هم انجام دهید».

در هر کشور به مد، زیبایی و ارزش زن باید به‌عنوان یک حق طبیعی مانند نفس کشیدن دیده شود.

ترجمه: احمدضیا علیجانی

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

بستن