fbpx
اسلایدافغانستانبرگزیدهدیدگاهفرهنگگزارش

صحرا مانی؛ فریاد زنان قربانی تجاوز به محارم

خبرگزاری یاش: فیلم مستند «هزار و یک زن چون من» ساخته صحرا مانی فیلم‌ساز افغان، تلاش نموده تا انعکاسی از زندگی پر از درد زنانی در افغانستان باشد که از سوی محارم‌شان به آنها تجاوز جنسی صورت گرفته است.

قهرمان این فیلم، دختری به نام «خاطره» است که به صورت مکرر مورد تعرض از سوی پدرش قرار می‌گیرد و او با دو کودک از پدر، وارد دنیایی از شرمساری و کابوس می‌شوند.

خاطره علاوه بر اینکه سه بار نیز سقط جنین کرده، اما بزرگ کردن این دو کودک دردسرهای تازه‌ای برایش رقم می‌زند و او نمی‌تواند در جامعه بازگو کند پدر فرزندانش کیست.

ترس از افشا شدن این گناه بزرگ و شرم از نگاه‌های پرسش‌گر جامعه، زندگی سختی پیش روی خاطره می‌گذارد و مادرش نیز که نمونه‌ای از یک زن محروم در جامعه سنتی است، بدون اینکه توانایی کمک به دخترش را داشته باشد، نظاره‌گر درد و رنج خاطره است.

سرانجام بار سنگین عمل شوم پدر، موجب می‌شود تا خاطره و مادرش تصمیم بگیرند مقابل کمره رسانه‌ها حاضر شده و این راز بزرگ را با مردم درمیان بگذارند تا پای پدر به پیشگاه عدالت کشانده شود.

روند دادخواهی خاطره از رنجی که از سوی پدر بر او رفته است نیز برگی دیگر از روایت دشواری‌های زن افغان در جامعه‌ای مردسالار و سنتی است.

خاطره، دختری که نقش اول فیلم «هزار و یک زن، چون من» را اجرا می‌کند

خانم مانی در گفت‌وگو با خبرگزاری یاش در رابطه با انگیزه‌های ساخت این فیلم می‌گوید، مسئله زنان قربانی تجاوز به محارم در جریان ساخت این فیلم برایش جدی‌تر از شروع این فیلم شد، چرا که متوجه می‌شود قضایای مشابه دیگری در افغانستان وجود دارند که حتی از داستان خاطره نیز جدی‌تر هستند.

این فیلمساز افغان می‌افزاید: «مشکل بزرگ برای قربانی این قضایا، این بود که سخن گفتن از تجاوز محارم در افغانستان تابو است و محاکم افغانستان نیز قربانی تجاوز جنسی را مجرم می‌شمارند و یکی از طرف‌های جرم اعلام می‌کنند».

او در ادامه گفت: «زمانی که تجاوزکننده اتهامی که علیه او مطرح شده را انکار کند، دختران و زنان قربانی برای فرار از مجازات نیز به ناچار منکر قضیه می‌شوند. آنجا بود که متوجه شدم زنان و دختران زیادی با قضایای مشابه به محاکم مراجعه می‌کنند اما صدای‌شان شنیده نمی‌شود و از همین جهت، به اهمیت بیشتر این فیلم پی بردم».

سازنده فیلم «هزار و یک زن چون من» معتقد است که نباید تحت هیچ بهانه‌ای زندگی را تعطیل نموده و به دنیای مشکلات قربانی توجه نکرد و از آن سخن نگفت.

به باور وی، برای ساختن یک جامعه مصون و مدنی نیاز است تا به تمام ساحت‌های زندگی بپردازیم؛ «کاری که من با ساخت این فیلم مستند انجام داده‌ام».

این فیلمساز زن افغان، تاکنون ۱۳ فیلم با موضوعات زنان و کودکان ساخته است

او می‌گوید: «ما در جنگ هستیم، دقیقا در جنگ هستیم؛ اما نمی‌شود به بهانه جنگ، زندگی را به تعطیلات فرستاد. در کنار مبارزه با جنگ، به ساختن یک جامعه متمدن نیز نیاز داریم که در آن زنان و کودکان مصئون باشند».

خانم مانی موفق شده است تا فیلمش را دو بار در کابل به نمایش بگذارد. این کار برای او دشواری‌هایی نیز داشته است.

او گفت برای یافتن مکان نمایش فیلم‌اش، به چندین نهاد فرهنگی مراجعه کرده و فقط بی‌مهری دیده است. اما با این حال، از نتایج و تأثیری که این فیلم برای مخاطبانش داشته است خاطر خوش دارد و احساس رضایت می‌کند.

این فیلمساز افغان در این باره اظهار داشت: «پس از ختم نمایش فیلم، مخاطبین شروع کردند به قصه کردن از خاطره‌های‌شان، از چشم‌دیدها و کسانی که می‌شناختند و آنها سرنوشت مشابه داشتند. امیدوارم که قربانیان چنین جنایت‌هایی، دیگر به چشم مجرم دیده نشوند».

ساخت این فیلم، حدود چهار سال را در بر گرفته و تاکنون در چندین جشنواره بین‌المللی در کانادا، امریکا و فرانسه به نمایش درآمده است.

خانم مانی تهیه‌کننده و کارگردان فیلم‌های مستند است. از وی تاکنون ۱۳ فیلم با موضوعات زنان و کودکان در فستیوال‌های مختلف جهان به نمایش درآمده که برخی از این فیلم‌ها نیز جوایز بین‌المللی به خود اختصاص داده‌اند.

این فیلمساز زن افغان سابقه تدریس در دانشگاه‌های کشور را نیز دارد و همچنین برگزارکننده چندین جشنواره فیلم مانند «جشنواره سالانه پنجره‌ای رو به صلح» است.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

بستن