fbpx
اسلایدافغانستانترجمهدیدگاهسیاست

استراتژی جنگی جدید امریکا؛ نیروهای افغان از مناطق دور افتاده عقب‌نشینی می‌کنند

نیویارک تایمز/ توماس گیبنز-نیف و هلن کوپر

ایالات متحده از نیروهای افغان که از حمایت امریکا برخوردار هستند، خواسته است، از مناطق کم جمعیت افغانستان عقب نشینی کنند تا طالبان و سایر گروه‌های شورشی کنترول خود بر مناطقی تحت تصرف‌شان را،حفظ کنند.

به گفته سه مقام رسمی امریکا که نخواسته‌اند نامی از آنها گرفته شود، مدارکی را به نیویارک تایمز ارائه داده و گفته‌اند که این رویکرد بخشی از استراتیژی جنگی رئیس‌جمهور ترامپ است که سال گذشته اعلام شد.

هدف از این رویکرد محافظت از نیروهای نظامی در حملات بر پاسگاه‌های نقاط آسیب‌پذیر است. هم‌چنین متمرکز شدن فعالیت‌‌های نیروهای امنیتی برای تأمین امنیت شهرهای بزرگ کشور، روی دست گرفته شده است.

استراتیژی‌های عقب نشینی در زمان اداره دولت بوش و اوباما نیز گرفته شد و در جریان جنگ تقریبا ۱۷ ساله افغانستان این استراتیژی تکرار شده است.

این امر به‌طور مؤثر اطمینان می‌دهد که طالبان و دیگر گروه‌های شورشی که مناطقی را قبلا در تصرف خود داشتند، همان مناطق را حفظ کنند و حکومت امنیت مراکز شهرها از جمله کابل پایتخت، قندهار، قندوز، مزارشریف و جلا‌آباد را تأمین کند.

عقب نشینی به شهرها نشان می‌دهد که دولت امریکا در افغانستان هنوز قادر به رهبری و محافظت از جمعیت روستایی در حال توسعه نیست.

در طول چند سال، همان‌طور که موجی از نیروهای امریکایی و ناتو در یک دوره زمانی به افغانستان آمدند و دوباره کشور را ترک کردند، دولت به راحتی مجددا بخش‌های زیادی از خاک کشور را به‌دست طالبان سپرد. این‌کار دولت، کشور را به دو بخش متفاوت تقسیم کرده که درگیری‌های بی پایان همچنان جریان دارد.

آقای ترامپ سال گذشته در زمان اعلام استراتیژی جنگی خود گفته بود: «طالبان و گروه داعش در افغانستان باید بدانند که آنان هیچ جایی برای پنهان شدن ندارند و هیچ جایی فراتر از قدرت امریکا و نیروی امریکا نیست».

پس از اعلام پایان عملیات‌های جنگی در سال ۲۰۱۴، بیشتر نیروهای امریکایی به مناطق پرجمعیت کشور منتقل شدند و نیروهای افغان را برای دفاع از پاسگاه‌ها در مناطق دور افتاده مستقر کردند. بسیاری این پاسگاه‌ها پس از مدتی سقوط کردند.

جنرال جان نیکلسن، فرمانده نیروهای ائتلاف تحت رهبری امریکا ماه گذشته در جریان یک کنفرانس خبری در بروکسل گفت که طالبان پاسگاه‌های دور افتاده نیروهای محلی را تصرف کرده و از وسایط نقلیه و تجهیزات این نیروها استفاده می‌کنند. جنرال نکلسن گفت: «میان این‌که بهترین روش تاکتیکی و نیاز جامعه چیست، اختلاف وجود دارد».

این استراتیژی بستگی به دولت افغانستان دارد که آیا برای عقب نشینی نیروهای خود تمایل دارد یا خیر. یک مقام وزارت دفاع گفت که برخی از فرماندهان افغان با تصمیم امریکایی‌ها مخالفت کرده‌اند و این را خیانت در برابر مردم محلی دانسته‌اند.

محمد کریم اتل، یکی از اعضای شورای ولایتی هلمند، گفت: «رها کردن مردم در شرایطی که از هیچ احترام برخوردار نیستند، نقض حقوق بشر است. این ممکن است نقطه ضعف دولت باشد که امنیت و دسترسی به مشکلات مردم خود را فراهم نمی‌کند».

بر اساس تخمین سازمان اطلاعاتی امریکا، فقط بیش از یک چهارم جمعیت افغانستان در مناطق شهری زندگی می‌کنند؛ کابل با بیش از چهار میلیون نفوس، بزرگترین شهر است. اکثریت افغان‌ها در سراسر کشور در مناطق روستایی زندگی می‌کنند و پیشه کشاورزی دارند.

بر اساس گزارش سیگار، از ۴۰۷ ولسوالی در افغانستان، تنها ۲۲۹ ولسوالی در اختیار دولت هستند و طالبان بر ۵۹ ولسوالی تسلط کامل داشته و دو طرف، حکومت و گروه طالبان بر سر تصرف ۱۱۹ ولسوالی درگیراند.

حمدالله محب، سفیر افغانستان در امریکا گفته است که بر اساس پالیسی قرار نیست که نیروهای افغان از مناطق دور افتاده عقب نشینی و آن‌را به گروه طالبان واگذار کنند.

آقای محب در یک ایمیل گفت که هدف عقب نشینی نیست، بلکه حکومت نخست در نظر دارد تا امنیت شهرها را تأمین کند و سپس به تأمین امنیت مناطق دور افتاده تمرکز کند.

در هر هفته صدها تن از نیروهای افغان در حملات طالبان که بیشتر آن بر پاسگاه‌های امنیتی صورت می‌گیرد، کشته و زخمی می‌شوند. به گفته دفتر بازرس ویژه، تنها در جریان سال گذشته شمار سربازان، پولیس، پیلوت‌ها و سایر نیروهای امنیتی حدود ۵ درصد یا ۱۸ هزار نفر کاهش یافته است.

پُل ایتون، یکی از سربازان دو ستاره بازنشسته ارتش که پس از حمله به بغداد در سال ۲۰۰۳ به نیروهای عراقی آموزش داده است، گفت: «زمانی‌که شما آمار قابل توجه از تلفات دارید و خون آنها ریخته می‌شود، این باعث بحران بسیار جدی خواهد شد. اما زمان آن فرا رسیده که بگوییم ما به یک نتیجه سیاسی نیاز داریم».

آقای ایتون گفت که این طرح برای نیروهای افغان کمک می‌کند و عقب نشینی از مناطق کم جمعیت، حفاظت از شهرها یک رویکرد منطقی برای تأمین امنیت شهرها است و از سوی دیگر دولت افغانستان فرصت سیاسی برای کار با طالبان را فراهم می‌کند.

استراتیژی عقب نشینی به شدت یکی از طرح‌های نظامی دوره اداره اوباما در افغانستان است که پس پایان عملیات‌های جنگی در سال ۲۰۱۴ شروع شد.

در زمان اداره جورج دبلیو بوش و اوایل اداره اوباما، پنتاگون مجموعه‌ای از مقر فرماندهی را در سراسر افغانستان ایجاد و تأیید کرد که ائتلاف نظامی تحت رهبری امریکا در روستاهای دور افتاده و زمین‌های کشاورزی به مبارزه می‌پردازد.

در سال ۲۰۰۶، ارتش امریکا یک سلسه پایگاه‌های کوچک را در دره کورنگال ایجاد کرد. این تلاشی بود که بخشی از آن توسط جنرال جان نکلسن برنامه‌ریزی شده بود و در آن زمان وی به‌عنوان دگروال ایفای وظیفه می‌کرد.

اما در سال ۲۰۰۹، برنامه ارتش تغییر کرد و حمله بر دشمن در مناطق دور افتاده متمرکز شد تا از پیشرفت‌ها و مراکز پرجمعیت در شرق افغانستان حفاظت کند.

این رویکرد چند ماه بعد در ۲۰۱۰ پس از آن آغاز شد که نیروهای امریکایی با متقبل شدن تلفات سنگین از پاسگاه‌های دور افتاده در شمال شرقی کشور از دره کورنگال عقب نشینی کردند. در عین حال، تفنگداران دریایی امریکا در مناطق روستایی ولایت هلمند رو به افزایش بودند و ارتش به سرزمین اصلی طالبان در ولایت قندهار نیز در حرکت بود.

در سال ۲۰۱۵، دولت اوباما فرماندهان افغان را تشویق کرد تا مسئولیت بعضی از پاسگاه‌های بازرسی و کنترول در مناطق دور افتاده را به عهده بگیرد؛ کاری که حفظ آن دشوار به نظر می‌رسید. این مقام گفت که جنرال نکلسن پس از این‌که در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان فرمانده تعیین شد، از این نظریه حمایت کرد.

در حال حاضر عقب نشینی سربازان افغان از مناطق دور افتاده باعث می‌شود تا حفاظت این مناطق به پولیس محلی واگذار شود؛ نظامیان به مراتب کمتر از ارتش آموزش دیده و در برابر جنگ با طالبان آسیب‌پذیر هستند. در برخی از مناطق، افسران پولیس برای حفاظت‌شان از حملات گروه طالبان، با این گروه مذاکره کرده‌اند.

غلام سرور حیدری، معاون سابق فرمانده پولیس ولایت بادغیس در شمال غربی کشور می‌گوید که ماه گذشته پس از این‌که ارتش منطقه دره‌ای بوم در این ولایت را ترک نمود، نیروهایش نیز از این منطقه عقب نشینی کردند. وی گفت: «ما باید ۱۰۰ نفر را از دست بدهیم تا دوباره آن منطقه را تصرف کنیم».

در حال حاضر تقریبا ۱۴ هزار نیروی امریکایی در افغانستان حضور دارند که بیشتر آنها به شهرها بازگشته‌اند. برخی از این نیروها به‌عنوان بخشی از استراتیژی ترامپ برای نیروهای افغان خدمات آموزش و مشاوره ارائه می‌کند که در پایگاه‌های نظامی در مناطق دور افتاده و شهرهای کوچک مستقر هستند.

آقای ترامپ بارها خواستار پایان دادن جنگ در افغانستان شده است و تنها با مشوره جیم متیس، وزیر دفاع ۴ هزار نیروی اضافی را در تلاش برای دست یافتن به پیروزی به افغانستان فرستاد.

دولت ترامپ هم‌چنین به دیپلمات‌های بلندپایه امریکایی دستور داده تا مذاکرات مستقیم را برای پایان دادن جنگ در افغانستان با طالبان آغاز کند. روز شنبه دو  مقام ارشد طالبان نیز تأیید کرد که چنین مذاکرات هفته گذشته در قطر برگزار شده است.

اگر مذاکرات صورت بگیرد، تغییرات عمده‌ای در سیاست امریکا خواهد بود و به‌عنوان یک راه برای خروج احتمالی نیروهای امریکایی از افغانستان به شمار می‌رود.

ایوان مک آلیستر، سرباز و تک تیرانداز سابق نیروی دریایی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ در بخش‌های ولایت هلمند جنگیده است. مناطقی که اکنون تقریبا کاملا تحت کنترول طالبان هستند. به گفته او تلاش برای حفظ حضور دولت در مناطق دور افتاده افغانستان هنوز ادامه دارد و این یک فرمان احمقانه است.

آقای مک آلیستر می‌گوید: «تلاش برای کنترول مناطق روستایی در افغانستان سر انجام به پایان می‌رسد و صرف به حفظ جان شخص می‌انجامد. هیچ دستاورد استراتیژیکی به‌دست نیامده است، هیچ جمعیتی تحت تأثیر قرار نگرفته؛ اما مرگ و قطعه قطعه شدن سربازان امریکایی و افغان دائمی و تضمین شده است».

ترجمه: احمدضیا علیجانی

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

بستن